Догдлол хэзээд хэлж товлолгүйгээр ирдгээрээ л ирдэг. Гэхдээ саяхныг
болтол догдлолыг хөл дээрээ дэвхцэх юм уу амнаас гарах үг үржигдэж,
үйлдэл үл хянагдахаар нь таньдаг байсан бол одоо тэр ичингүйрэл шиг
нуугдмал, бүр дотогшоо шургах болжээ. Зүрхний цохилт хэрхэн хурдасч,
элдэв дэггүй бодол тархинд эргэлдэхийг тайвнаар анзаарч, гадагшаа зөвхөн
инээмсэглэлээр ил гаргах нь их болсноо өөрөөсөө анзаарлаа. Бас
баярлахдаа ч, гунихдаа ч туйлд нь хүргэлгүй, дундаас нь буцаад байгаа
мэт хуурамч болсон санагдахаарнэглгунигтай. ЗО нас хүртэл, ер нь бүхий л
амьдралд хүн олон зүйлийг алдаж, бас авч байдаг ажээ. Хүссэн хүсээгүй
тэгэх л учиртай юм байна. Гол нь хүн чанараа л дарайтал загссан
сарлагийн өрөм шиг зузаанаар нь авч үлдэх ёстой. Нимгэн ч бай хамаа
алга, хүн чанар сэтгэлийн орон зайд ямар нэг хэмжээгээр байх нь л чухал
ажээ. Тэр бол өөрөөрөө үлдэх сэтгэлзүйн баримжаа, чиг шугам юм байна.
"30
нас бол эмэгтэй хүний хамгийн амтлаг, шүүслэг, чихэрлэг арван жилийн
эхлэл" гэж хэн нэгний хэлснииг дэвтэртээ их л нухацтайгаар, дотроо
баяртайгаар бичиж авсан юм. Гэхдээ оюун санааны ахуй ертөнцөд ямар
өөрчлөлт гарах нь илүү сонирхолтой байлаа. Тэгээд заримаас нь анзаарсан,
ойлгосноо дээр бичсэн нь энэ л дээ.
Өөрчлөлт их энгийн зүйлээс харагддаг ч юм шиг. Тэр тусмаа дандаа давтагддаг зүйлээс...
..
Анх нутагтаа очоод асгартал уйлаад юуг ч хамаагүй тэврээд авмаар болдог
байлаа. Тэр хамгийн үнэн нулимс байсан. Хоёр дахь, гурав дахь удаагийнх
бас нулимстай, нулимстай нүдэн дунд аав минь зэрэглээ шиг торолзоод ирж
харагддаг байсан. Аавыгаа тэврэхэд уйлах нь бүр их нэмэгддэг байв шүү.
Харин саяхан нутагтаа очиход, аав тосдогоороо тосоход надаас нулимс
гарсангүй, миний оронд аавын нүдэнд нулимс чийгтэж харагдав. Тэгэхэд
өөрөөсөө нэгийг алдсан мэт өнөөх бодол төрсөн. Тун саяхан, насны цифр
өөрчлөгдөхийн өмнөхөн нутагтаа очоод огт өөр зүйлийг мэдрэв.
Мөсөн
доорхи, эсвэл цасан доорхи шиг анир гүм мөртлөө биеийн хэвийн хэмд яг
тохирсон цаг агаартай энэ сууринд би ганцаархнаа байгаа юм шиг алхсаар
хашааны хаалга онгойлгопоо. Нүүсэн айлын хоосон буурь шиг эл хуль тал
нүд дүүрэн мэлтийнэ. Ялихгүй гуниг төрдгөөрөө төрөв. Гэхдээ энд мөлхөж
алхаж, нулимс инээд хоёроо шингээж явсан болохоор тэмдэгтэй ганц дов
хүртэл өөдөөс нэг дурсамж хэлэхийг нь "чагнаж", энэ бүхнийг зурсан зураг
шиг сэтгэлдээ хадгалах гэж удаан ширтэв. Ирэх болгонд минь нэг
янзаараа, гэхдээ цагийн аясаар гундангуй, шарлангуй үзэгдэх энэ жижигхэн
суурин дахь жижигхэн орой зай минь хэчнээн үнэ цэнтэй вэ. Надаас, бүр
ааваас минь ахмад хоймрын бор авдар хүртэл үнэ цэнтэй санагдаж,
хайрламаар бодогдов. Хорвоо мөнх бусыг нь аваад явах нь үнэн хойно
байгаа дээр нь яаж хайрлах, яаж яаж гэх бодол толгойд эргэлдэн анх харж
байгаа мэт орчин тойрноо ажигласан. Хүн нас нэмэх бүрт аливааг багтаах,
уучлах, хайрлах сэтгэлийн орон зай тэлдэг юм болов уу даа.
Тэгэх
нь ээ бас үгүй ч юм шиг. Сэтгэлийнх нь орон зай бүр хумиад байх шиг
хүмүүс ч байх юм. Тэднийг өнөөдөр нэгийг ярьж, маргааш түүнээсээ урваж,
урвалтаасаа үл ичиж, цагийн шуурганд хамхуул шиг. хийсч явдгаар нь таньж
болмоор. Ямартаа ч зөв ч бай, буруу ч бай сэтгэлийн ханаа өөрийнхөөрөө
босгож, түүнийгээ өндөрсгөөгүй гэхэд намсгахгүйгээр 30 насны босгыг
давлаа. Одоо үүнийг нураах нь нзгэнт өнгөрсөн.
ПҮРЭВСҮРЭН /ҮНДЭСНИЙ ШУУДАН/